درس دوم:عینک نوشتن

از همان کودکی بارش برف و هوای ابری و گاه بدون آفتاب این فصل را دوست داشتم.بازی کردن با دوستان و درست کردن آدم برفی در زمستان ،خیلی حس خوبی است و هرسال شروع این فصل مرا به وجود می آورد.

دانه های برفی که همانند مروارید های غلتان از آسمان سُر می خورند وهمین که رسیدند به زمین زود آب می شوند و انگار که وجود نداشته اند!!اما اگر بارش برف با شدت باشد کم کم قسمت هایی از زمین به رنگ سفید،سفیدی از جنس ابریشم در می آید.

در این فصل ابتدا کوهها و بعد درختان و در آخر زمین جامه ای سفید پوشیده از برف را بر تن می کنند؛این سفیدی بر خلاف رنگش که بسیار بی حس است بسیار سرد است و گاهی این سرما آب ها را به قندیل های کوچک تبدیل می کند.سرمایی که با چشم نمی توان آن رادید و قابل دیدن نیست،و فقط می توان آن را حس کرد.

بیشتر افراد می گویند:که برف و بارش آن حس را ندارند ولی وقتی این دانه های بلوری گاه به آرامی و گاه به شدت از آسمان به زمین سقوط می کنند،و یا گاهی وقتی روی برف راه می روی بسیاری صدای لطیف و آرامی دارند که بیشتر می توانی آن را حس کنی تا اینکه بشنوی.

این نعمت خدا یکی از هزاران رحمت های الهی است این رحمت بسیار درخشان و لطیف است و من امیدوارم که خداوند هرگز این نعمت را از ما دریغ نکند زیرا با دریغ آن شادی فصل زمستان وبارش برف را از کودکان زیادی گرفته می شود.

چو کوهی سفیدش سر از برف موی
روان آبش از برف پیری به روی (سعدی شیرازی)

برچسبها: دهم , انشا , درس دوم , عینک نوشتن